اپلیکیشن زینگ | باربری آنلاین
زینگ - سامانه جامع حمل و نقل

تماس تلفنی
 
گفتگو آنلاین
 
دانلود زینگ
خانه دانلود اپلیکیشن زینگ آشنایی با زینگ فروشگاه خدمات اطلاعاتی همکاری با ما بیمه شخص ثالث تماس با ما
زینگ - سامانه جامع حمل و نقل کشوری

تماس تلفنی

گفتگو آنلاین

دانلود زینگ

جستجو
کشتیرانی
حمل زمینی
وانت
حمل هوایی
مشاوره و اجرا صادرات واردات ترخیص


فولاد


چگونه نیکل رفته رفته جای خود را به نیتروژن داد؟

در طول جنگ جهانی دوم، نیکل به عنصری استراتژیک برای تولید فولادهای زنگ نزن آستنیتی تبدیل تبدیل شده بود. اما رفته رفته به دلیل تقاضای فراوان و کمبود این عنصر، نیاز به جایگزینی آن به صورت کامل یا جرئی توسط عنصر دیگر احساس شد. در این مرحله بود که توجه به نیتروژن به عنوان یک عنصر تثبیت کننده فاز آستنیت در فولادها بیش از پیش احساس شد.

مرحله دوم زمانی بود که اثر آلرژی زای نیکل و آلیاژهای حاوی نیکل روی انسان و حیوانات پذیرفته شد. حال دانشمندان به دنبال جایگزین کردن فولادهای زنگ نزن نیکل بالا با ماده ای با محتوای نیکل کمتر بودند. این موضوع به خصوص در کاربردهای مرتبط با بیولوژی پررنگ تر بود.

در فولادهای کم آلیاژ، نیتروژن به عنوان ناخالصی نامطلوب شناخته می شود. ناخالصی که باعث ایجاد شکنندگی در اثر شکل گیری رسوبات نیتریدی و پیرکرنشی (Strain Aging) می شود. به همین دلیل، محتوای نیتروژن در فولادهای کم آلیاژ کمتر از 100ppm نگه داشته می شود.با این حال در فولادهای آلیاژی (همانند فولاد زنگ نزن) داستان کمی متفاوت است. حضور مقداری نیتروژن در ساختار این فولاد زنگ نزن سبب می شود که:

  • مشابه نیکل، با حضور نیتروژن فاز آستنیت در دمای اتاق تثبیت شود.
  • با حضور در مکان های بین نشین شبکه آستنیتی، استحکام فولاد افزایش پیدا کند.

بنابراین، افزودن نیتروژن تا میزان 0.5 درصد (500ppm) به فولادهای زنگ نزن مجاز است. در ادامه، ما چگونگی تأثیر نیتروژن بر خواص مختلف این فولادها را تشریح می کنیم.

حضور نیتروژن در فولاد زنگ نزن چه اثراتی دارد؟

افزایش محتوای نیتروژن در فولادهای زنگ نزن باعث افزایش سختی، استحکام تسلیم، استحکام کششی، مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر خستگی می شود. نیکل به عنوان یک عنصر آستنیتی جانشین تأثیر منفی در استحکام زایی فولادهای آستنیتی دارد. با این حال، نیتروژن موثرترین عنصر بین نشین (Interstitial Element) برای افزایش استحکام آستنیت است، در حالی که فاز آستنیت را تثبیت می کند.امروزه اثر قدرتمند آلیاژسازی با نیتروژن بر افزایش عملکرد و مقاومت کششی فولاد به اثبات رسیده است. جدول زیر مهم ترین انواع فولاد زنگ نزن را به همراه ترکیب شیمیایی و تنش نهایی UTS نشان داده است.

افزایش مقاومت به خوردگی موضعی

در این شکی نیست که نیتروژن مقاومت به خوردگی حفره ای را به طرز چشمگیری افزایش می دهد.علاوه بر این، اعتقاد بر این است که فرمول جدیدی از پارامتر PREN برای فولادهای زنگ نزن با نیتروژن بالا حاوی مولیبدن و منگنز مورد نیاز است. حضور همزمان نیتروژن و مولیبدن، نوعی اثر هم افزایی بر افزایش مقاومت به خوردگی حفره ای و خوردگی شکافی (درزی) دارد.علاوه بر این، نیتروژن اثرات مضر منگنز در خوردگی حفره ای (همچنین ترک خوردگی ناشی از SCC) فولاد زنگ نزن را از بین می برد. 

ارزیابی خوردگی حفره ای فولادهای زنگ نزن نیتروژن بالا

البته می دانیم که مولیبدن یک عنصر آلیاژی شناخته شده است که مقاومت به خوردگی حفره ای فولادهای زنگ نزن را افزایش می دهد. با این وجود، افزودن مولیبدن به منظور افزایش مقاومت در برابر حفره ها فقط در محیط های حاوی یون کلرید موثر است. به عبارت دیگر، در محیط های حاوی هالیدهای دیگر (مانند یدید یا برومید) مولیبدن هیچ تأثیری ندارد و حتی در برخی موارد تأثیرات منفی بر جای می گذارد.

برعکس، نیتروژن می تواند مقاومت در برابر خوردگی موضعی را بدون توجه به نوع یون های هالید افزایش دهد.علاوه بر PREN، مفهوم دیگری نیز وجود دارد که برای نشان دادن حساسیت فولادهای زنگ نزن به خوردگی موضعی آستنیت در محلول های حاوی کلرید استفاده می شود. به این پارامتر، اثر آلیاژسازی در مقاومت به خوردگی (MARC) گفته می شود.

اثر آلیاژسازی در مقاومت به خوردگی (MARC)

نشان داده شده است که فرمول MARC به خصوص برای فولادهای زنگ نزن آلیاژ بالا و نیتروژن بالا از فرمول PREN بسیار بهتر عمل می کند. البته توجه کنید که فرمول MARC فقط در مورد عناصر آلیاژی موجود در محلول جامد کاربرد دارد.معادله بالا، اثر مثبت نیتروژن در خوردگی موضعی را نشان می دهد. از طرف دیگر، مشخص می کند که هر دو عنصر منگنز و نیکل که به طور کلی به عنوان تثبیت کننده آستنیت در نظر گرفته می شوند، تأثیر منفی بر خوردگی حفره ای و شکافی دارند.

اما نیتروژن با چه مکانیزم هایی شروع خوردگی را به تاخیر می اندازد؟

تحقیقات انجام شده، نشان داده اند که نیتروژن با ایجاد تاخیر هم در مرحله شروع و هم در مرحله پیشرفت خوردگی حفره ای می تواند از فولاد زنگ نزن محافظت کند:

مرحله شروع حفره: ثابت شده است که محتوای نیتروژن در لایه رویین (Passive Layer) حداقل هفت برابر بیشتر از ماده بالک است. در این شرایط، یک لایه نیتریدیِ محافظ بسیار پایدار (Ni2Mo3N) بر روی سطح تشکیل می شود. این لایه می تواند سطح را در برابر خوردگی موضعی محافظت کند. همچنین منجر به کاهش انحلال لایه منفعل شود.

مرحله رشد حفره: در صورت شروع حفره در پتانسیل های بالا، نیتروژن در ناحیه حفره حل می شود و با پروتون ها (+H) واکنش می دهد. این واکنش یک یون آمونیوم تولید می کند که یک ماده بافر قلیایی است و می تواند PH موضعی در حفره را کنترل کند. بنابراین، PH موجود در حفره اسیدی نخواهد شد. این بدان معنی است که اثر اتوکاتالیستی (Autocatalytic Effect) خوردگی حفره ای از بین می رود.

کشتیرانی
حمل زمینی
وانت
حمل هوایی
مشاوره و اجرا صادرات واردات ترخیص
نظر شما
نام و نام خانوادگی:

شماره تماس (نمایش داده نمی شود):

کد امنیتی: captcha

متن پیام: (نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد)


مطالب مرتبط:
مخفی کردن >>