اپلیکیشن زینگ | باربری آنلاین
زینگ - سامانه جامع حمل و نقل

تماس تلفنی
 
گفتگو آنلاین
 
دانلود زینگ
خانه دانلود اپلیکیشن زینگ آشنایی با زینگ فروشگاه خدمات اطلاعاتی همکاری با ما بیمه شخص ثالث تماس با ما
زینگ - سامانه جامع حمل و نقل کشوری

تماس تلفنی

گفتگو آنلاین

دانلود زینگ

جستجو
بیمه شخص ثالث از دم قسط
مشاوره و اجرا صادرات واردات ترخیص

سم جونده کش چیست و چگونه جمعیت جوندگان را کنترل می کند؟
جونده کش ها مواد شیمیایی هستند که با هدف از بین بردن جوندگان ساخته و فروخته می شوند.

سم_جونده_کش

اگرچه معمولاً از آن به عنوان "سم موش" یاد می شود اما از سموم جونده کش برای از بین بردن موش ها، سنجاب ها، موش کور و بسیاری از جوندگان دیگر استفاده می شود.

برخی از جونده کش ها پس از یک بار مواجهه کشنده هستند در حالی که برخی دیگر به بیش از یک مورد مواجهه نیاز دارند. جوندگان تمایل به خوردن یک ماده غذایی ناشناخته ندارند (که شاید انعکاسی از عدم توانایی آنها در استفراغ باشد) و ترجیح می دهند نمونه گیری کنند، منتظر بمانند و ببینند که ماده ناشناخته باعث بیماری آنها یا سایر جوندگان می شود یا خیر. این پدیده باعث می شود که این سموم پس از مصرف دوزهای متعدد اثر کنند.

خطرات جونده کش ها:
موش ها یا جوندگان خطر جدی برای سلامت جامعه و محیط زیست هستند. البته جونده کش ها اکثرا باعث صدمات شدید و حتی مرگ در حیات وحش غیر هدف و حیوانات خانگی و افراد می شوند. به دلیل سمیت و ضعف استانداردهای ایمنی در استفاده و توزیع آنها، جونده کش ها تهدیدی جدی برای هر موجود زنده ای هستند که به طور تصادفی آنها را مورد مصرف قرار می دهد و مسمومیت با جونده کش ها بسیار شایع است.

در حالی که انواع مختلفی از جونده کش ها در بازار وجود دارد اما خطرناک ترین انواع موجود در بازار جونده کش های ضد انعقاد نسل دوم است که با عنوان "فوق سمی" شناخته می شوند. این سموم با روندی آهسته، سنتز ویتامین K را که برای لخته شدن خون لازم است را مهار کرده و باعث می شوند مصرف کنندگان آنها به طور غیرقابل کنترل دچار خونریزی داخلی و مرگ تدریجی شوند.

انواع جونده کش:
چهار نوع از این کشنده های خاموش و سمی (brodifacoum، bromadiolone، difethialone و difenacoum) وجود دارد که همگی دارای نیمه عمر طولانی هستند که باعث می شود جوندگان قبل از مرگ چندین بار آنها را مصرف کنند. البته از طریق یک فرآیند مسمومیت ثانویه به نام تجمع زیستی، بقایای جونده کش ها در جوندگان به چندین برابر حداقل دوزهای کشنده رسیده و شکارچیان را در معرض مرگ و میر قرار می دهند.

بسیاری از این سموم علاوه بر جوندگان برای پستاندارانی مانند سگ، گربه و انسان سمی هستند و خطر مسمومیت ثانویه را برای حیواناتی که اجساد مرده موش ها و سایر جوندگان را شکار می کنند افزایش می دهند.

جونده کش های ضد انعقاد خون:
داروهای ضد انعقاد به عنوان مزمن تعریف می شوند (مرگ یک تا دو هفته پس از مصرف دوز کشنده، به ندرت زودتر اتفاق می افتد)، جوندگان کش تک دوز (نسل دوم) یا دوز چندگانه (نسل اول) که با انسداد موثر چرخه ویتامین K عمل می کند، در نتیجه ناتوانی در تولید فاکتورهای اساسی لخته شدن خون - عمدتا فاکتورهای انعقادی (پروترومبین II) و (پروکونورتین VII) عمل می کنند.

علاوه بر این اختلال متابولیکی خاص، دوزهای سمی بزرگ 4-هیدروکسی کومارین، 4 تیوکرومنون و داروهای ضد انعقاد اینداندین باعث آسیب به رگ های خونی کوچک (مویرگ ها) می شود، نفوذپذیری آنها را افزایش می دهد و باعث خونریزی داخلی می شود. این تأثیرات تدریجی است و طی چند روز ایجاد می شود. در مرحله آخر مسمومیت، جوندگان به دلیل شوک خونریزی دهنده یا کم خونی شدید با آرامش می میرند.

جالب است بدانید:
مزیت اصلی داروهای ضد انعقاد خون نسبت به سموم دیگر این است که یک دوره زمانی برای سم تعریف شده است تا باعث مرگ شود به این معنی است که موش ها آسیب را با عادت های تغذیه ای خود ارتباط نمی دهند.

داروهای ضد انعقادی جوندگان نسل اول به طور کلی نیمه عمر کوتاه تری دارند و به منظور تجمع دوز کشنده به غلظت های بالاتر (معمولاً بین 0.005٪ تا 0.1٪) و دریافت متوالی در طی روزها احتیاج دارند و نسبت به عوامل نسل دوم سمی نیستند.

عوامل نسل دوم بسیار سمی تر از نسل اول هستند. آنها به طور کلی در طعمه ها با غلظت کمتری استفاده می شوند. معمولاً به میزان 0.001٪ تا 0.005٪ - کشنده هستند و پس از یک بار خوردن طعمه کشنده هستند. این سموم همچنین برای کنترل گونه های جوندگانی که به ضد انعقاد های نسل اول مقاوم شدند موثر هستند. بنابراین داروهای ضد انعقاد نسل دوم گاهی اوقات "superwarfarins" نامیده می شود.

جونده کش های فسفیدی:
فسفیدهای فلزی به عنوان وسیله ای برای از بین بردن جوندگان مورد استفاده قرار گرفته و جونده کش با دوز سریع عمل تلقی می شوند (مرگ معمولاً در طی 1-3 روز پس از مصرف یک طعمه اتفاق می افتد). این سموم طعمه هایی متشکل از غذا و یک فسفید (معمولاً فسفید روی) هستند که جوندگان می توانند آن را بخورند.

با مصرف این سم اسید موجود در سیستم گوارش جوندگان با فسفید واکنش داده و گاز سمی فسفین تولید می کند. این روش کنترل حیوانات موذی ممکن است در جاهایی که جوندگان به برخی از داروهای ضد انعقاد مقاوم شده باشند و خصوصاً برای کنترل موش های خانگی و مزرعه ای امکان پذیر است.

طعمه های فسفید روی ارزان تر از اکثر داروهای ضد انعقادی نسل دوم هستند به طوری که گاهی اوقات در صورت وجود تعداد زیاد جوندگان در ابتدا با مقادیر زیادی طعمه فسفید روی جمعیت آنها کاهش می یابد و بقیه جمعیت که از روزه اولیه زنده مانده بودند با طعمه ضد انعقاد ریشه کن می شوند.

جونده کش های هایپرکلسمی (مصرف بیش از حد ویتامین D):
از کوله کلسیفرول (ویتامین D3) و ارگوکلسیفرول (ویتامین D2) نیز به عنوان جونده کش استفاده می شود. آنها برای جوندگان به همان دلیلی که برای انسان مهم هستند سمی هستند و بر روی هموستاز کلسیم و فسفات در بدن تأثیر می گذارند. ویتامین های D به مقدار کمی ضروری هستند و مانند اکثر ویتامین های محلول در چربی در دوزهای بالاتر سمی هستند و باعث هایپرویتامینوز می شوند.

بنابراین اگر دوز آنها به اندازه کافی زیاد باشد منجر به مرگ جونده می شود. این سموم در جوندگانی که طعمه مصرف می کنند باعث افزایش سطح کلسیم و مینرالیزه شده و کلسیفیه رگ های خونی، کلیه ها، دیواره معده و ریه ها می شود.

یک ویژگی مهم سم شناسی برای کلسیفرول ها وجود دارد، این که آنها با سموم ضد انعقادی هم افزایی دارند. به عبارت دیگر مخلوط ضد انعقاد و کلسیفرول در یک طعمه سمی تر از هر یک به تنهایی است. بنابراین می توان با افزودن مقدار کمی کلسیفرول در طعمه، یک اثر هیپرکلسمی عظیم به دست آورد و برعکس در صورت وجود کلسیفرول، اثرات ضدانعقادی / خونریزی دهنده برجسته تری مشاهده کرد.

این هم افزایی بیشتر در طعمه های با غلظت کم کلسیفرول استفاده می شود، زیرا غلظت موثر کلسیفرول ها گرانتر از غلظت موثر اکثر داروهای ضد انعقاد خون است.

روش های ایمن و غیر سمی برای کنترل جوندگان:
کنترل ایمن و غیر سمی جوندگان برای حفاظت از محیط زیست بسیار اساسی است. حذف منابع غذایی، آب و سرپناه برای جلوگیری از حضور جوندگان قبل و بعد از حمله آنها بسیار موثر است. موارد زیر راهنمای مفیدی برای تکنیک های مدیریت آفات تلفیقی جهت مقابله با حمله های احتمالی جوندگان و کنترل موارد موجود است.

غذا و آب حیوانات خانگی را به خصوص در طول شب در فضای باز نگذارید. مواد غذایی حیوانات خانگی را در داخل خانه و در ظروف در بسته نگهداری کنید. شکاف های موجود در اطراف دریچه های هوا را برای ایجاد زیرمجموعه ها و اتاق زیر شیروانی و هر روزنه دیگری که به فضای خارجی نفوذ می کند، ببندید. موش می تواند از سوراخی به اندازه یک چهارم اندازه خودش و از سوراخ کوچک تر از یک سکه عبور کند.

پیچک نکارید. این گیاه پناهگاه و یک منبع غذایی برای جوندگان فراهم می کند. پیچک های روی دیوار می توانند نردبان موش ها به پنجره ها، اتاق زیر شیروانی و سایر فضاهای داخلی ایجاد کنند. ظروف کمپوست را تا حد امکان از سازه ها دور نگه دارید. شاخه های درختان و چمن ها را تا حد امکان دور از سازه ها نگه دارید.

اگر پرنده نگه می دارید از نگهبان سنجاب برای دور نگه داشتن جوندگان استفاده کنید و زمین را از بذر پرنده تمیز نگه دارید. گریل ها و مکان های آشپزی در فضای باز را تمیز نگه دارید. هیزم ها را از سطح زمین و تا حد امکان دور از سازه ها نگه دارید تا فرصت های پناهگاه را کاهش دهید.

از سطل های زباله پلاستیکی مربوط به شهر استفاده کنید. اگر ترک خورده یا درب آن کنده شده است، برای تعویض رایگان اقدام کنید و زباله های باغچه ها تمیز کنید تا پناهگاه جوندگان از بین برود.

مشاوره و اجرا صادرات واردات ترخیص
نظر شما
نام و نام خانوادگی:

شماره تماس (نمایش داده نمی شود):

کد امنیتی: captcha

متن پیام: (نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد)


مطالب مرتبط:
مخفی کردن >>